Haar dochter komt niet meer
Klaagt ze in haar mantelpakje
Met ogen vol doorzichtige leugens
Achter het melkglas
Van haar vluchtend geweten.
Haar dochter komt niet meer
Ze weet maar al te goed waarom.
Het is de vader die haar met
Het vloeibaar staal van seks en macht
Binnenin heeft uitgebrand.
Haar dochter komt niet meer
Kijkt haar zelfs niet meer aan.
Ze kan haar niet vergeven
Dat ze haar man heeft laten doen.
Haar kind kapot heeft laten maken.
Haar dochter komt niet meer
En toch begrijpt zij het niet.
Het was toch niet haar schuld?
Zij kon die man toch ook niet aan,
En mocht het dus ook niet geloven.
Haar dochter komt niet meer.
En als ze in de spiegel kijkt
Dan staat de lafheid achter haar
En ziet ze door het koude glas
Dat ze zichzelf nu heeft verlaten.