Ik lees tussen de regels
van uw stilte.
Ik hoor alleen
Wat je mij niet kan zeggen.
De smalle lippen van de bitterheid
Zuigen onze laatste adem op.
Je huilt mij nog even onder
En loopt dan mijn gevoel voorbij.
Ik lik nog even aan je naam,
Roep tevergeefs je ogen wakker.
Je legt mij uit
Dat niets meer te begrijpen valt
Dat onze toekomst
Al aan de eindstreep was
Voor wij het startschot
Durfden horen.